10/7/2008 - Kapı çalar...

Kapı çalar...


Sabahın erken saatlerinde. Açarsınız. Sütçünüzdür gelen. Sütçünün litreliğinden kabınıza dökülen beyazlıkta sabahın güzelliğine kavuşursunuz. Gözünüzde pırıl pırıl bir sabah kahvaltısı canlanır. İçinizden 'Bugün kahvaltıyı bahçede yapalım' diye geçirirsiniz.



Kapı çalar...


Gelen postacıdır. Kucağında büyükçe bir paket. Uzattığı kağıda imza atarsınız. Daha önceden ısmarladığınız kitaplara kavuşmanın sevincini yaşarsınız. Zaten tatilde olduğunuzdan bu kitaplara çok ihtiyacınız vardır. 'Artık canim sıkılmayacak ' deyip keyiflenirsiniz. En çok merak ettiğinizi alıp şezlonga uzanırsınız.



Kapı çalar...


Kapıya koşarsınız. Yıllardır görmediğiniz bir dost gelmiştir. Sevinirsiniz. Sohbetleriniz saatler boyu hatta bütün gün sürer. 'Yaşamak ne güzel' dersiniz içinizden. Hele böyle dostlar varken.



Kapı çalar...


Dürbünden bakarsınız. Kimseyi göremezsiniz. Dönüp yeniden koltuğa gömülürsünüz. Bir daha çalar. Bakarsınız, yine kimse yok. Tam o sırada bir daha çalınca kapıyı açarsınız. Komşunuzun oğlu, elindeki sopayla zile uzanmakta. Meğer tuzları bitmiş. İçeriden tuz getirirken kendi kendinize söylenirsiniz. 'Elbette göremem. Keratanın boyu bir metre.' Bu küçük hadise neşelendiriverir ortalığı.



Kapı çalar...


Düşüp bayılacak kadar şaşırırsınız. Askerdeki oğlunuz haber vermeden izne çıkmıştır. 'Oğlum benim' diye hasretle kucaklarken göz yaşlarınızı zaptedemezsiniz. Mutluluğunuz oğlunuzun izni kadar uzar...


Kapının her çalışında sanki mutluluğa koşmaktasınız. Huzur tüter gözlerinizden. Her sessizlikte kulaklarınız zil sesi arar...



Ve kapı çalmaz...


O gün en büyük misafiriniz gelir. Adeta kapıyı kırmıştır. Alıp gider sizi, şaşırırsınız. 'Niye haber vermedi? ' diye içinizden geçirirken; 'Doğduğundan beri zile basmaktayım' der.


Bir şeyler söylemek istersiniz o an. Ama o andan sonra diliniz dönmez.


Ölüm sessiz sedasız gelivermiştir...


Can Dündar

23/6/2008 - AŞKIM SEN OL...

AŞKIM SEN OL...

 
 
Sensin herzaman yanımda olan...
En dar zamanlarımda yüreğimin yankısını duyan...
Güneşin ıssız yüreğimin ufuklarını terkedip gittiği karanlık gecelerimde;
Sensin karanlıklar ortasında dolunaylar gibi kalbime doğan...
Sen bende cansın, Sen hayatıma anlamsın...
Geceleri buram buram tüten hıçkırıklarımda, bütün arayışlarımda,
yürek mahzenlerimde hüsrana uğramış; darmadağın öksüz kalmış vuslat türkülerimde;
şu firaklar diyarının umut bestelerinde; sensin gökkubbemin rengarenk gökkuşağı...

Özüm Sensin; tebessüm ettiğimde Sen benim gülümsememsin...
Yüzüme tebessümü giydiren Sensin...
Sen benim yüreğim, gülümsememsin...
Beni hakiki seven sensin...
Kalbimi önemseyen her an onu gözetleyensin...
Ellerimin, gözlerimin, yüreğimin mimarı!
Her bir zerremin nakışlarında, sanatından bir emareyim.
Sen ressam; ben tabloyum. Her an bir ş'endesin... Her an benimlesin.
Gözlerime nurdan ışıklar vermeseydin, şu kainat tablosunu göremeyecekti gözlerim.
Ufacık bir mercekle renkleri, çiçekleri, desenleri gösterdim.
Sevgiyi kalbime ilham etmeseydim;
Seni sevmenin güzelliğini sonsuz acizliğimle bilemeyecekti yüreğim.
Gözlerime ağlamak niyetini vermeseydin;
gözyaşının kalbimle olan dostluğundan bi haber kalacaktı gözlerim.

Karanlıktı Sensiz günlerim; zifiri karanlık, kasvetli gecelerim...
Lisanım oldun; şu lal kesilmiş dilime konuşmayı ögrettin.
Beni bu zindan dünyanın meşakkatli imtihanında yalnız bırakmadın.
Gün geldi; yüreğimin ta içinden sevdiklerim koyup gittiler beni.
Oysa Sen; onca kusurlarıma rağmen, beni bu yaban ellerde bırakıp gitmedin.
Her gün o sonsuz kudretinle, engin hazinelerinden dünyama oksijen görnderdin.

Bakmadın yanlışlarıma; hata ve kusurlarıma kızıp nimetlerini geri almadın benden.
Sen bana karşılıksız verendin. Sadece seni hakkıyla bilmemi istedin.
Sonsuz comertliğin karşısında ne kadar da cimriydim.
Benden istediklerin yine benim içindi.
Sen beni benden daha çok sevdin.
Her gün güneş olup aydınlattın semaları; karanlıkta bırakmadın umutlarımı.
Gönül topraklarım çoraklaştı kimi zaman; Rahmet yağmurlarıyla damla damla düştün,
hayat verdin toprağıma. Rahmetinle suladın, merhametinle susuzluğuma ab-ı hayat oldun.
Baharı gönderdin, dallarım kırık döküktü oysa.
Beni kırık dökük bırakmadın; yarım kalmıştım beni sen tamamladın.

Sen ol dedin benim için, bizim için istedin.
Irmaklaştı sevdam senin bahar kokan ikliminde.
Sen ol diyorsun; her an oluyor, ol diyorsun her an tazeleniyor, her an inşa ediliyor eserler.
Farkında olmadan oluyorum, tazeleniyorum, yeniden yaratılıyorum.
Sen cömertlerin en cömerti;
Rezzak isminle donattın afakımı,
Settar isminle örttün ayıplarımı,
Tevvap isminle her defasında kabul ettin tövbelerimi,
Rahim isminle her defasında yine afettin...

Aynı hataları yine tekrarladım, kapıları suratıma kapatmadın.
Vedud olan Sensin, seven Sensin, Senden başka kimim varki kapısına gideyim?
Kapının günahkar dilencisiyim.
Seninle güldür beni, seninle öldür beni,sevginle dirileyim.

Aşkınla kuşat; aşkından mahrum kalmış naçar yürekleri.
Baharım Sen ol sevgili!
Hazanda bırakma. Yapraklarım dökülüyor...
Gülistanım, nevbaharım, lalezarım ol sevgili...

Ey ellerimden tutanım!
Sana kavuşmak için çıktığım bu sevdalı yolculukta, sarp yokuşları çıkarma karşıma.
Ey fukara yüreğimin rahmeti sonsuz sevgilisi!
Bizi sana sürünerek değil koşarak ulaştır.
Sürüne sürüne takatsiz kalıyor ayaklarım.
Kırık döküğüm, boynu büküğüm, yüreğim kör düğüm.
Uzattım ellerimi bırakma beni.
Doğdum bırakmadın; son demde sevginle çağır beni.
Toprağımda nurum ol, cennetimde gülüm ol, elim sen ol Allahım;
kolum kanadım, tülüm duvağım, gülüm budağım, tek güvenim dayanağım,
sahibim Sen ol hasta kalbime dermanım Sen ol.
Güçsüzüm Allahım; gücüm kuvvetim Sen ol, ayım, güneşim, aldığım her nefesim, tek ümidim, gözyaşım, tebessümüm Sen ol...

Geldim işte kapına; aşkının fukarasıyım
Aşkım Sen ol Allahım aşkım Sen ol...

Esma Özerdem
 

24/2/2008 - IBRET: EVLAT HAKKI

Adamin biri Hz.Ömer'e gelerek,'Bu benim oglum.Bana karsi geliyor, hatta beni dovuyor diye sikayette bulundu.Bunun uzerine Hz.Ömer(ra) oglana, 'Sen Allah'tan korkmuyor musun, niçin babana karsi geliyorsun? Babanin evladi uzerinde soyle soyle hakki var' buyurarak evladin babasina karsi gorevlerini anlatti.Bunun uzerine çocuk, 'Efendim, oglun baba uzerinde hiç hakki yok mu? 'diye soru sordu.Hz.Ömer de, 'Evet var; evlendiginde iffetli bir kadinla evlenmesi, çocuguna guzel bir isim koymasi, ona Kur'an-i Kerim'i ogretmesidir' buyurdu.O zaman çocuk, 'Vallahi, babam iffetli bir kadinla evlenmedi.Atese tapan biriyle evlendi.Bana guzel isim vermedi.Bana Kur'an'dan hiçbir sey ogretmedi' dedi.Bu sozler uzerine Hz.Ömer, çocugun babasina donerek, 'Oglum bana itaat etmiyor, diyorsun.Halbuki o senin hakkini çignemeden once sen onun hakkini çignemissin.Simdi git ve ogluna karsi vazifelerini yap' diye ugurladi. Her iste Allah ve Resulu'ne uymali.O yolda ferahlik, genislik ve kurtulus vardir.Yuce Allah soyle buyurur: 'Ve(biz seni) Allah'in izniyle bir davet edici ve aydinlatici bir kandil olarak gonderdik' (Ahzab 33/46)

17/7/2007 - Bir Menkibe